… við rænum Soffíu frænku… eða ekki.
Alla vega, sá sem ég er að leysa af hefur verið útskrifaður og er sprækur sem lækur. Því er ljóst að veru minni hérna á Sjávar Örygginu (Sea Safety) er lokið. Eftir að þetta varð ljóst brutust út mikil fagnaðarlæti hérna um borð og eru hátíðarhöld boðuð út túrinn.
En hvað verður þá um ræfilinn mig? Nú eru hverfandi líkur á að ég fari á Sjávar Flugmanninn (Sea Pilot) enda vildi ég síður fara á það eftirlauna siglingakerfi sem þar er boðið uppá (1 mánuður um borð, 2 í fríi). Það var nefnilega að losna framtíðar staða sem er mér samboðin á Sjávar Sjóaranum (Sea Sailor) og allar líkur á að ég dagi uppi þar. Fáránlegt nafn reyndar á skipi því ég hélt að sjóarar almennt væru alla jafna til sjávar en ekki sveita. Að vísu er verið að vinna í því að bæta við einu skipi og ég er auðvitað öflugur kandídat í að taka það skip upp á mína arma.
Ef svo fer að ég enda á Sjóaranum síkáta þá verður næsta frí hálf endasleppt. Ég fer af hér þann 6. apríl og beint til Stokkhólms í 2 daga. Þá mæta tvíbbarnir mínir á staðinn og ég eyði páskunum með þeim í litla Írak (Södertalje). Þar er meirihluti íbúa frá Írak en maður ætti ekki að fá heimþrá því aðal verslunarmiðstöðin í pleisinu heitir Kringlan svo ég á ábyggilega eftir að eyða miklum tíma í verslunarleiðangri… eins og mér er von og vísa.
Ég kem því ekki heim fyrr en annan í páskum (13. apríl) og ef Sjóarinn verður ofaná fer ég þar um borð 16. apríl. Þá hef ég sumsé bara 2 daga til að flytja í nýju íbúðina áður en ég held aftur á sjó. En þá verð ég líka kominn á fasta rútínu með 4 vikur um borð og 4 í fríi.
Kominn tími á enn eina færsluna.
Ég hafði það af í lok frísins að moka öllu út úr íbúðinni og skila henni, svo núna er ég á vergangi. Það er auðvitað tóm lýgi því ég hafði það náðugt hjá mömmu gömlu þangað til ég fór á sjóinn á mánudaginn. Sá dagur var frekar langur, því fyrir utan þessa áráttu í Hundleiðum að vera að láta mann rassskellast þetta á milli landa um miðjar nætur hafði skipið komið seint inn svo við áttum eftir að taka vatn, olíu og fleira smálegt. Lentum líka í smá bileríi sem ég ákvað að láta gera við áður en við færum út, svo ég mátaði flest allar bryggjur í Tananger og fór ekki út fyrr en undir miðnætti.
Eftir að ég kom út á sjó hefur lífið svo gengið sinn vanagang. Æfingar daglega en að öðru leyti hefur EKKERT verið að gera. Það hefur ekki verið eitt “near standby” þar sem við þurfum að koma inn fyrir 500 metra svæðið umhverfis pallinn. Hápunktur dagsins hefur alltaf verið þegar konan á pallinum með sætu röddina kallar mig upp til að láta mig vita að þyrla dagsins sé á leiðinni. Þá fæ ég að vita uppfærðan fjölda á mannskap á pallinum. Æsispennandi.
Annars hef ég haft nóg fyrir stafni. Er búinn að róta pappírum fram og aftur, ruslast í sjókortum, skamma mann og annan, klifra niður í tanka og lesa eina bók. Svo er ég búinn að éta helling af lakkrís og drekka kaffi eins og enginn sé morgundagurinn. Ég skil ekki afhverju hásetinn reynir alltaf að forðast að vera uppi með mér á vaktinni.
Allt er breytingum háð. Kompaníið hringdi í mig á dögunum og spurði mig hvort ég væri ekki fáanlegur til að fara annan afleysingatúr á Sea Safety. Ég sagði auðvitað já, enda almennilegur með afbrigðum. Reyndar er ég mjög ánægður með að fara aftur þangað, fínt skip og brilljant áhöfn. Ekki skaðar svo að launin eru hærri þar (1/1 sýstem í staðinn fyrir 1/2). Ég fer því út 9. mars og verð til 6. apríl. Kem þá beint inn í páskana og get því farið með tvíbbunum mínum til Stokkhólms hvar þeir eru að fara að keppa í körfu yfir páskana. Ég get reyndar ekki sagt að ég hlakki til að eyða heilli viku í Svíþjóð… en hvað gerir maður ekki fyrir börnin sín.
En framhaldið er á huldu eftir það. Ég er auðvitað ráðinn til fyrirtækisins svo ég þarf ekkert að hafa áhyggjur af neinu, ég bara veit ekki hvar og hvernig ég dett inn í rútínuna.
Ég fór síðan á stúfana að athuga með íbúð á leigu. Þessi sem ég er í hefur hækkað mikið svo hún er ekki svo ofurhagkvæm lengur auk þess sem hún er full lítil og að auki í miðju Valshverfinu. Ég fann þessa fínu 4. herbergja íbúð í Borgahverfinu í Grafarvoginum, rétt hjá strákunum mínum. Það þýðir að ég þarf ekki lengur að leika strætó á milli Hlíðanna og Grafarvogsins 20 x á dag í skóla æfingar etc. Auk þess eiga strákarnir þá að geta verið með félögunum þegar þeir eru hjá mér. Nú bíður mín því að flytja út úr íbúðinni minni og koma draslinu í geymslu. Þegar ég kem svo heim eftir páskana flyt ég beint inn í nýju íbúðina.
p.s. fyrirsögnin hefur auðvitað ekkert með ekki neitt að gera
Ég fór til augnlæknis í morgunn til að athuga hvort ég sé hæfur í leiser. Ég var alveg á mörkunum í það í nærsýni, sjónskekkju, stærð hornhimnu og hversu kúpt augun eru. Áður en það verður ákveðið þarf ég víst að mæta eitthvað til að skoða sjónhimnuna og augnbotnana betur. Það er víst eitthvað laust, götótt og eitthvað fleira. Þannig að ég þarf sennilega að mæta í annan leiser fyrst til að stoppa í göt og festa sjónhimnu og svo er hægt að skoða málið. Kemst þó alla vega í leiser, þó ég þurfi að vera með brillur á trýninu eftir sem áður.
Það er alveg með ólíkindum vitlaust að lesa alla spekingana sem koma hver á fætur öðrum í fjölmiðla í kjölfar kreppunnar og manni finnst þeir hver öðrum vitlausari. Í gær var ég að lesa á mbl að verið sé að skoða menntun landans í kjölfar ástandsins því eitthvað hafi klikkað þar. Er ekki ein af rótum ástandsins frekar sú að það hafi verið einblínt endalaust á menntun og þessi óþolandi háskóladýrkun ráðið för? Ungir horgemsar sem skriðu útúr háskólum með hverja gráðuna á fætur öðrum voru settir í að stjórna hlutum á meðan þeim eldri og reyndari var mokað til hliðar og litið á þá sem elliær gamalmenni.
Það væri alla vega vonandi að í framtíðinni væri aðeins meira farið að líta á reynslu fólks, en ekki bara hvursu margar gráður þeir geta slegið um sig með. Alla vega veit ég um fullt af fólki sem er með fullt af gráðum en er svo þvengpípandi vitlaust að ég myndi ekki treysta þeim fyrir að stjórna sjónvarpsfjarstýringu… hvað þá meira.
Ég verð víst að henda einhverju inn svo að Anna fari ekki í fýlu. Merkilegt samt hvað allir í kringum mig eru orðnir linir í bloggi. Er fésbókin að drepa þennan tjáningarmáta niður?
Ég komst sumsé heim. Hékk reyndar full lengi á flugvöllum í Stavanger og Kastrup. Það er búið að eyðileggja Kastrup. Þar má hvergi reykja lengur. Á dauða mínum átti ég von, en ekki því að land Möggu smóks yrði eyðilagt svona.
Heima er ég svo búinn að skemmta mér við að fara til tannlæknis og láta bora í 2 tennur. Rúnta um á Skodilakk og vera með grislingunum.
Gubba virðist gengin út, svo þar fór síðasta hálmstráið. Einlífi það sem eftir lifir.